6- صفات الهی دو نوعند: صفات ذاتی قدیم و صفات فعلی حادث

چاپ

ص: 15و16
باب دوم در صفات ذات و صفات افعال:

ابن بابَوَيه [صدوق] - رحمة اللَّه عليه - گويد: هر چه ما وصف نموديم خداوند را بآن از "صفات ذاتش"، غرض و قصد ما از هر صفتى نفى ضدّ آن صفت ميباشد از "ذات مقدس او" و ميگوئيم: در ازل[=قدیم]، حقتعالى سميع [شنوا] و بصير[بینا به هر چیز- اگرچه در آینده] و عليم [آگاه از همه چیز] و حكيم [دانای همه چیز – اگرچه در آینده] و حىّ [زندۀ جاوید] و قيّوم - يعنى بذات خود برپا - و واحد [یگانه و یکتا] و قديم [بدون هیچ حدّ و مبدأ زمانی] بوده، و اينها صفات ذات او است.
و نميگوئيم كه: خدا در ازل خلق ‏كننده است و كاركننده و خواهنده و خواهش‏ كننده و خوشنود شونده و خشم  آورنده و روزى دهنده و بخشنده و سخن گوينده [متکلم]، زيرا كه اينها صفات كارهاى او [="صفات افعال"] است و آنها حادِث [=بوجود آمده] اند، و جائز نيست قائل شدن به آنكه خداوند در ازل موصوف بآنها بوده است‏ [زیرا مخلوقات او هیچیک قدیم و ازلی نبوده و نیستند؛ و هنگامی که مخلوق نباشد، این صفات که همواره نسبت به کسی یا چیز مخلوقی معنی پیدا میکنند، معنی ندارند ؛ بر خِلاف اَشاعِرَة – اکثر اهل سنت – که قائلند به قدیم بودن قرآن کریم، به این توهّم که "تکلـّم" را "صفت ذاتی و قدیم" خدا دانند و نه "صفت فعلی" مربوط به مخلوق مُحدَثِ او؛ و این عقیده – قِدَم قرآن -  نزد شیعه کفر محسوب میشود – شارح].

joomla 1.6 templates free
By Ghaemiyeh