49- تصحیح الاعتقاد / تعریف تقیّه و حدود آن از زبان شیخ مفید

چاپ

* تصحیح الاعتقاد، شیخ مفید(ره):
گفته است شيخ مفيد - رَحِمَهُ اللَّهُ تعالىٰ – كه:
تَقِيّه، كِتمان حق و پوشيده داشتن اعتقاد در آن است و متعرض نشدن مخالفين و ترك يارى نمودن با ايشان بچيزى كه بعقب در آورد ضررى را در دين و دنيا.
و فرض [= تکلیف شرعی] تقيه وقتى است كه بداند بـِالبَديهَة و يا مَظِنـَّۀ قوى [که در صورت اظهار عقیدۀ حقّ] ضرر بهمرساند [به خود او یا به کسی دیگر – شارح]؛ پس هر زمان كه نداند ضررى را در اظهار حق و نه مَظِنـَّۀ قوى در آن داشته باشد، واجب نباشد فرض تقيه.
و بتحقيق كه امر نموده‏اند حضرات ائمّۀ صادقين عليهِمُ السّلام جماعتى از شيعيان خود را بباز داشتن و نگاهداشتن خود از اظهار حق، و در باطن و پوشيده نگاهداشتن آن از دشمنان دين، و يارى نمودن بچيزى كه بر طرف كند شك را از ايشان دربارۀ مخالفت ايشان [= دشمنان و مخالفان] و بود آن اصلح براى ايشان [= آن گروه از اصحاب امامان(ع) که مأمور به اِخفاء بودند]؛ و حضرات ائمه عليهم السّلام امر ميفرمودند جماعتى ديگر را از اصحاب خود بسخن گفتن با خصمان و آشكارا نمودن امر حق با ايشان و خواندن ايشان بسوى امر حق، بجهت دانستن ايشان عليهِمُ السّلام كه ضررى نيست بر آن جماعت در آن.
پس تقيه واجب مى‏شود بحَسَب آنچه ياد نموديم آنرا، و ساقط ميباشد فرض آن در مواضع ديگر بنحوى كه مقدّم داشتيم آنرا؛ و شيخ ابو جعفر [صدوق] رَحِمَهُ اللَّهُ تعالىٰ اجمال نموده است گفتار را در آن و تفصيل نداده است...

joomla 1.6 templates free
By Ghaemiyeh