40- اعتقاد در قرآن کریم و اینکه حادث است و نه قدیم
اعتقادات شيخ صدوق ره - ترجمه، ص: 106
باب (سى و دوم) اعتقاد در قرآن:
ابن بابَوَيه رحمة اللَّه عليه گويد:
اعتقاد ما در شأن قرآن چنانست كه آن كلام خدا و وحى او و فرو فرستادۀ او و سخن او و كتاب او است.
و اينكه باطل وارد قرآن نميشود نه از پيش و نه از پس [لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ - فـُصِّلـَت/42].
و اينكه آن داستانهاى حق است [إنَّ هذا لــَهُوَ القـَصَصُ الحَقّ ُ - آل عِمران /62].
و سخن قطع است و شوخى و افسانه نيست [وَ اِنـَّهُ لـَقـَولٌ فَصْلٌ، وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ -الطـّارق/13و14].
و حقتعالى اِحداث نماينده [آفریننده] و نازل كننده و پروردگار ِحفظ كنندۀ قرآنست [ و متکلـّم به آن میباشد؛ پس قرآن نمیتواند بهیچ وجه "قدیم"(= بدون مبدأ زمانی پیدایش) باشد، زیرا کلام خداست، و هر کلامی "حادِث" (= دارای مبدأ زمانی و بوجود آمده) از متکلـّم است... – شارح].






